| Dear friends,
We have very sad news.
Thursday evening, April 23th 2009,
my beloved daughter Reinie Puttaert, 20 years old,
died in a fire at the appartment building where she lived.
She was a beautiful, splendid and open minded personality,
studying languages successfuly (Spanish, French & Dutch)
at the VUB, University of Brussels. Deeply saddened:
Hugo, Gerda, Jill, Lore & Lena Puttaert, her parents & sisters.
Sven Dauphin, her boy friend
download the announcement
We made a little booklet for our lovely girl.
download the booklet
Mourning register:
reinie.schatje@gmail.com
www.facebook.com
A little poem, I wrote at 23 december 1982.
herdenken van een levensfaze
in zachte berusting
een korte potloodstreep
in een nog onlangs verleden
een wintersfeer omknelt de verwachtingen
bevroren in een gebalde vuist
dra ontbront opnieuw fris bronwater
en een hernieuwde kracht zet
lichamen vol levensbloed
My message to everybody who knew my girl at 5 May 2009
Reintje,
Dit gedichtje schreef ik toen ik ongeveer jouw leeftijd had.
Deze woorden lijken in de huidige context akelig actueel, terwijl ze destijds niet zo waren bedoeld. Wat er ook van zij meisje, deze woorden vertellen iets over het aanvaarden van de vergankelijkheid, hoe pijnlijk dit ook moge zijn. Ik meen mij te herinneren –je was drie of vier jaar oud– dat ik je ‘Reintje’ begon te noemen. Je liet mij meteen merken dat je het er niet mee eens was, –ja toen al– maar gelukkig reikte destijds mijn koppigheid net iets verder dan de jouwe. Toen dus. Reintje dus. We hadden/hebben veel gemeen meisje, het klikte tussen ons, maar het botste –eigenlijk alleen tijdens jouw puberteit– ook wel eens. En dan was het hard tegen hard. Maar we waren ook beide immers rammetjes niet?
Weet je Reintje? Weet je wat ik zo aan jou apprecieer?
Je zelfbewuste bescheidenheid, je eerlijkheid, je onvermogen om te liegen, je stekeligheid wanneer iemand je onterecht beschuldigde. Neen, geen geroep om gehoord te worden, geen oppervlakkig uiterlijk vertoon, geen holle phrasen wanneer stilte aan de orde was. Gewoon emphatische eerlijkheid. Fierheid ook, want zo ben jij en ben ook ik opgevoed. De kracht om iemand recht in de ogen te kijken met de blik: jij bent jij en ik ben ik, en dan? Ik kan mij niet voorstellen wat ons verder leven zonder jou zal betekenen, maar ik wil jou –noch iedereen– hiermee belasten, Reintje. Ik weet dat jij in je ongebreidelde levensdrang en je subtiele ambitie dat zelfs nooit zou gewild hebben.
Dit is edelmoedigheid meisje. En niet één van de gewone soort: dit is uitzonderlijke edelmoedigheid, iets waar onze huidige maatschappij met zijn arrogant ik-beeld zo vaak een tekort aan heeft. Jij –ondanks jouw jonge leeftijd– had deze bezieling en daar mogen we allen dankbaar om zijn. Het zijn immers niet steeds de oudjes die de wijsheid in pacht dragen, niet? En hoe pijnlijk je heengaan ook is –en al durf ik niet te hopen of je ziel hier nu bij ons is of niet– jij bent er wel, je zal er ook steeds zijn, in onze geesten, in onze harten, in onze beweegredenen om van dit leven iets moois te maken. Mijn allerliefste meid, ik dank je dat ik je vader mag zijn.
Hugo Puttaert 03/05/2009
|
